به گزارش پایگاه خبری کهن نیوز، «اسدالله ربانی مهر» کارشناس ارشد مدیریت بینالمل: آب مایه حیات و زندگی و عامل مهمی در توسعه پایدار است؛ اما تغییرات اقلیمی دنیای امروز از گرمشدن زمین تا ادامهدار بودن خشکسالیها باعث بحران آب شده است و به نگرانی جدی مردم کره زمین تبدیل شده است، وقتی بزرگترین یخچال طبیعی ایسلند از بین رفت زنگ خطر خشکسالی به صدا درآمد، بر اساس گزارش سازمان ملل از هر ۳ نفر مردم کره زمین دو نفر مشکل آب آشامیدنی دارند و این یعنی کره زمین با مشکل جدی کمآبی مواجه است.
البته در خاورمیانه و ایران این خطر بسیار جدیتر است و کاهش ۳۰درصدی بارندگیها در سالهای اخیر در ایران حکایت از بحران جدی آب است.
خشکسالیهای پیاپی، فرونشستها، توسعه شهرها و حاشیهنشینی، ساختوسازهای غیرمجاز، عدم مدیریت درست آبهای زیرزمینی، برداشتهای بیرویه، نداشتن برنامه مشخص در حوزه کشاورزی و کشتهای جایگزین، خط انتقالهای فرسوده، صدور مجوز یک میلیون چاه آب در مناطق دارای فرونشست، ۴۰۰ هزار حلقه چاه غیرمجاز و البته مصرف بیش از نیاز خانگی باعث شده است که مشکلات کمآبی در کشور بسیار جدی بوده که نیاز به یک اقدام اساسی دارد، و اگر روزی نگران آب گلخانهها و شهرکهای صنعتی و کشاورزی بودیم امروز نگران آب آشامیدنی هستیم و باید اکوسیستم مهم آب بهدرستی مدیریت شود که در حوزه آب با مشکلات کمتری روبرو شویم.
اما چه باید کرد؟
واقعیت این است که در گام اول باید کمآبی امروز به یک واقعیت تبدیل شود، هر فردی در جامعه به است موضوع مهم حساس باشد، از مدیریت دولتی چاهها و کشتهای بهاره تا یک کارگاه شستشوی فرش تا یک خانم خانهدار.
همه باید بپذیرند که کمآبی امروز نیاز به همت همگانی دارد، باید از مصرف کشاورزی تا مصرف خانگی صرفهجویی کنیم، برای فرونشستها چارهای کرد، آبهای سطحی مدیریت شود، از سیستمهای علمی و فن آوری روز درخت بهرهوری آب استفاده کرد و روشهای جدید را جایگزین روشهای سنتی کرد.
رسانهها، نخبگان علمی، واحدهای فن آور و دانشبنیانها نقش جدی در کمک به حل مشکل کمآبی دارند، متأسفانه سالها روشهای علمی نادیده گرفته شده است، حتی در دهههای اخیر طرحهای صنعتی جنوب به علت سیاسیکاری به مرکز کشور منتقل شد درحالیکه اجرای این طرحها باید در کنار آب و دریا اجرا میشد.
نکته آخر اینکه ۸۰درصد مصرف آب در بخش کشاورزی است و راهحل مشکل مصرف آب در این بخش استفاده از روشهای علمی و جلوگیری از کشتهای پر آب بر و اجرای کشتهای جایگزین است و روشهای فعلی جواب نمیدهد و نیازمند تغییرات جدی در مدیریت حوزه کشاورزی است.
انتهای پیام/
